Hieronder lezen jullie het bijzondere verhaal van mijn Lilly, die van 2018 – 2025 gevochten heeft tegen Chronische Lymfatische Leukemie.
Ik ben dit blogbericht beginnen schrijven omdat ik, na de diagnose, veel moeite had om nuttige informatie te vinden over deze ziekte en hoe ik Lilly het beste kon blijven ondersteunen. Door alles te blijven documenteren, hoop ik ooit iemand anders te kunnen helpen om langer van hun paardje te kunnen genieten.
Hoe het begon
De ellende begon in februari 2018. Loes, Lilly en Beleño stonden nog maar net samen op de weide op een nieuwe locatie. Vlak na de verhuis, kreeg Lilly een onschuldige oogontsteking… Of dat dacht ik toch. Na een behandeling met oogzalf, leek alles opgelost.
Een tijdje merkte ik “lichtgrijze wolkjes” in haar ogen op. Hierop heb ik meteen de dierenarts erbij gehaald. Verder behandeling met zalf gaf geen verbetering, het werd zelfs erger tot het witte, kristalachtige vlekken waren.
Nadat ik zowat alle soorten oogzalf had uitgeprobeerd, werd ik doorverwezen naar een oogspecialist. Op basis van mijn Shetlander – met toen licht overgewicht – oordeelde ze dat het een vetophoping zou zijn.
We deden een bloedonderzoek om het vetgehalte in het bloed te controleren. Dit bleek niet zo te zijn, maar er kwam wél uit dat Lilly veel te veel witte bloedcellen had. Wat daar de oorzaak van kon zijn, was een raadsel. Zowel mijn eigen dierenarts, als de oogspecialist begrepen dit niet.
Lilly had op dat moment nog geen andere symptomen. Daarom besloot ik om geen onnodige medicatie toe te dienen en haar niet onnodig te belasten met extra onderzoeken. Mijn dierenarts ging ondertussen op onderzoek en ik contacteerde andere dierenartsen om raad te vragen. Onze zoektocht naar extra informatie was geen succes.
Blijven zoeken naar een oorzaak…
In oktober 2018 kreeg ze een nieuwe opstoot van oogontstekingen. Deze keer zei mijn buikgevoel dat we dieper moesten gaan graven. Ik maakte een afspraak bij de dierenkliniek voor verder onderzoek.
Uit nieuw bloedonderzoek bleken de witte bloedcellen nog steeds torenhoog. Ze had er maar liefst 120 000, terwijl een gezond paard maar zo’n 10 000 witte bloedcellen mag hebben. Verdere onderzoeken (echo, foto’s) brachten geen tumoren in beeld, maar alle ingewanden op beeld krijgen is bij een paard of pony echter onmogelijk. Na een diepgaand onderzoek van de witte bloedcellen, werd de uiteindelijke diagnose gesteld: Chronische lymfatische leukemie. Dat ik geen goed nieuws ging krijgen, wist ik. Maar dit? Dit had ik nooit zien aankomen.
Na de diagnose
Nadat het nieuws wat doorgedrongen was, kwamen de vragen. Is er een behandeling voor Leukemie bij paarden? Nee, helaas niet. Hoelang zal ik haar nog bij me kunnen hebben? Daar kunnen we helaas geen uitspraken over doen. Hoe gaat de ziekte verder verlopen? Daar hebben we ook niet veel informatie over, aangezien Leukemie zelden voorkomt bij paarden…
Uiteindelijk kon ik haar ogen enkel lokaal blijven behandelen met zalf en moest ik om de 6 maanden een bloedonderzoek laten doen om te bekijken hoe de ziekte evolueert. In samenspraak met mijn eigen dierenarts, besloten we wel om haar CBD-olie te geven. Er bestaan hoopvolle verhalen over het effect van CBD-olie op kanker, Lilly kan er geen bijwerkingen van hebben en in het slechtste geval zou het enkel helpen tegen de pijn.
April 2019
Inmiddels waren we 6 maanden verder en werd er een nieuw bloedonderzoek gedaan. Uit dit onderzoek bleek dat het aantal witte bloedcellen licht gedaald waren. Dit was toch een beetje goed nieuws! Op lichamelijk vlak waren er toen symptomen bijgekomen. Zo waren haar lymfeklieren vergroot en we had toen ook vocht aan de onderkant van haar buik.
December 2019
Er werd op opnieuw bloed genomen en deze bloedresultaten waren niet erg positief te noemen. Tot overmaat van ramp hoorde de dierenarts ook nog een lichte hartruis die er daarvoor nog niet was.
Haar bloedwaarden gingen achteruit, met name de stollingswaarden. Ook het aantal witte bloedcellen was opnieuw gestegen. Ze bleek ook bloedwormen te hebben en ze blijkt ook PPID te hebben (ziekte van Cushing).
Aangezien de wetenschap niet veel verder staat dan vorig jaar, kunnen we nog steeds geen medicatie gaan geven. De bloedwormen behandelen we wél en ze krijgt ook extra supplementen om haar weerstand zo hoog mogelijk te houden.
Binnenkort zullen Lilly en ik nog een trip doen naar een dierenarts in Nederland. Zij combineren de reguliere geneeskunde met de alternatieve geneeskunde. Misschien is er in het alternatieve circuit nog winst te behalen en kunnen we de situatie misschien nog stabiliseren.
Wat wél ontzettend positief is, is dat Lilly nog steeds heel levenslustig is. Ook de dierenarts vond dat ze nog een heel goede indruk maakte. Verder blinkt haar vachtje nog steeds en zijn ook haar hoeven nog van topkwaliteit!
Zowel de dierenartsen als ikzelf zijn er van overtuigd dat Lilly momenteel amper last heeft en ze pijnvrij is. Zolang ze elke dag een sprintje naar de weide doet en een vrolijke indruk geeft, zoek ik verder naar manieren om haar levenskwaliteit zo hoog mogelijk te houden.
December 2020
Mijn voornemen om regelmatig een update te plaatsen over Lilly is dus echt heel erg mislukt! Het is weer bijna een jaar geleden dat ik dit blogbericht bijwerkte, dus hier gaan we…
Ik heb het geluk van mijn allerliefste Lilly nog steeds bij mij te hebben! Toen we eind 2018 de diagnose van Leukemie kregen, dacht ik nochtans het ergste.
Het afgelopen jaar hebben we er alles aan gedaan om Lilly zo goed mogelijk te houden, want niets doen en afwachten dat kon ik niet. Vorig jaar in december schreef ik al over een toekomstige trip met Lilly aan een dierenarts in Nederland. Die trip hebben we intussen al 2 keer gedaan en er valt een hoop over te vertellen!
Via mijn dierenarts en instructrice, kwam ik terecht bij dierenartsenpraktijk Den Hoek in Nederland. Zij zijn een praktijk met holistische dierenartsen die de klassieke geneeskunde combineren met alternatieve behandelingen. Ik boekte een telefonisch consult om een eerste verkennend gesprek te hebben. Ik vulde het contactformulier in en ik stuurde letterlijk àlle bloeduitslagen en verslagen mee op.
Al snel kreeg ik telefoon van Eric Laarakker met daarin de boodschap dat de situatie van Lilly te complex is en een consultatie in ‘real life’ nodig was. Omdat de dierenartsenpraktijk best een eind rijden is vanuit Antwerpen (meer dan 4 uur in totaal) en omdat ik Lilly niet meer wil belasten met verre verplaatsingen, werd er een oplossing gezocht. Ik kon terecht bij Chantal Rijckhoff, een dierenartse van den Hoek die ook nog op eigen locatie werkt op amper 40 minuten afstand van ons. Ideaal!
Op het moment dat we naar Chantal gingen, was Lilly nog vrij goed maar had ze wel last van oedeem (vochtophopingen) onder haar buik en in haar benen.
In februari zijn we een eerste keer naar Chantal gegaan. Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten, maar het was onze laatste kans om nog een behandeling te vinden. Lilly was heel flink op de trailer en ook ter plekke heeft ze zich keurig gedragen.
Lilly werd zeer kundig en uitgebreid onderzocht door Chantal. Ze maakte hierbij gebruik van technieken die ik voorheen niet kende. Zo onderzocht ze Lilly met behulp van een Lecher-antenne. Voor zover mijn huidige kennis reikt, kan je met een Lecher-antenne een soort frequentie ontvangen. Elk orgaan heeft een eigen frequentie en het is door deze frequentie te meten, dat ze nagaan of een orgaan goed functioneert of niet.
De uiteindelijke conclusie uit het was dat Lilly’s weerstand onvoldoende was en dat haar milt en lever ook niet optimaal functioneerden. Ter plekke kreeg Lilly een acupunctuurbehandeling en verder kreeg ik supplementen mee naar huis om de weerstand, lever en milt te gaan ondersteunen. Het plan vanaf nu: de rest van haar lichaam zo goed mogelijk ondersteunen zodat het zo lang mogelijk de leukemie aankan. Verder werd ook de voeding en huisvesting besproken.
Sindsdien druppelde ik 2x per dag supplementen op een stukje droog brood. Ik verwachtte geen hele grote veranderingen te zien, aangezien ze klinisch eigenlijk nog heel goed was. Toch viel het op dat na enkele weken het oedeem onder haar buik fel verminderde. In juli was het oedeem tot mijn grote verbazing zelfs volledig verdwenen! Ook zag ik dat ze toch weer meer energie kreeg als voorheen.
In augustus gingen we opnieuw naar Chantal Rijckhoff. Lilly werd opnieuw ‘uitgelezen’ en ter plekke behandeld. De supplementen werden bekeken en aangepast.
Sindsdien zijn we nog steeds aan het druppelen. Als ik het afgelopen jaar bekijk, merk ik wel dat haar zicht achteruit aan het gaan is. Door de ontstekingen in 2018, is er littekenweefsel op de ogen achtergebleven. Dit aangetaste weefsel blijft toch stilaan uitbreiden. Vooral in het donker heeft ze het moeilijker. Zo schrikt ze sneller als ik de schuilstal binnenwandel en moet ik haar emmer met voer echt onder haar neus duwen.
Overdag merk ik gelukkig geen problemen op, al is ze wel een pak minder zelfzeker geworden. Daardoor is ze niet meer de alfamerrie van mijn kleine kudde. Ze is rond Beleño heel voorzichtig geworden en heeft zich er bij neergelegd dat hij vanaf nu ‘in charge’ is.
Ik schrijf met een heel klein hartje dat het dus voorlopig redelijk goed blijft gaan. We blijven haar opvolgen en rijden in het voorjaar opnieuw richting Chantal. Wordt vervolgd!
2021 – 2022
Mijn goede voornemen om dit blogbericht regelmatig bij te werken, is helaas (weer) mislukt, maar dat wil niet zeggen dat we het afgelopen jaar stil hebben gezeten wat betreft Lilly… Want inderdaad, mijn kleine meisje is nog steeds bij mij! Intussen heeft ze sinds enkele maanden ook een tweede ‘grote broer’ Diyaz, waar het heel goed mee klikt. Het is echt een wonder en ik had 4 jaar geleden nooit durven dromen dat ik haar nog zo lang zou kunnen houden. Hieronder geef ik een update van wat we het afgelopen jaar allemaal gedaan hebben.
Voorjaar 2021
Zoals jullie hiervoor kunnen lezen, was ik met Lilly in behandeling bij Den Hoek. Het was echter elke keer wel wat stress voor Lilly om de verplaatsing te maken en via via kwam ik in contact met iemand die kon komen behandelen op onze locatie. Met nog twee andere paarden erbij, waaronder Loesje die ook wat klachten heeft (PPID), heb ik besloten om de stap te wagen en toch eens te kijken of zij ons eventueel zou kunnen helpen. In het voorjaar van 2021 stuurde ik een mail naar Melissa van Holistic Healing Hands en 2 weken later stond ze al bij mij op de weide om mijn paarden te behandelen.
Al vanaf die eerste behandeling had ik er een heel goed gevoel bij! Melissa is heel kundig, geeft advies en is duidelijk en recht voor de raap. Ze combineert alternatieve geneeswijzen met de moderne geneeskunde en dat is meteen te merken in haar uitleg. Ze behandelt ter plekke door middel van acupressuur en doet thuis verder onderzoek om een kruidenmengeling samen te stellen voor Lilly, Loes en Beleno. 2 weken erna krijgen we de kruiden in huis en start ik met behandelen.
Ik moet eerlijk zijn, Lilly was klinisch niet heel slecht dus ik heb bij de eerste kruidenkuur geen waanzinnige veranderingen gezien bij haar. (Bij Loes en Beleño wel! Bij Loes konden we inmiddels de Prascend volledig achterwege laten!) Ook uit de bloedresultaten kwam niet meteen uit dat het allemaal drastisch verbeterde, maar het bleef allemaal wel stabiel en dat is dus even positief als de behandelingen bij den Hoek! Ze kreeg 2 kruidenkuren en nadien besloot Melissa om haar verder lichamelijk met rust te laten en pas opnieuw te starten met kruiden op het moment dat het nodig zou zijn en om na een halfjaar sowieso nog eens een checkup te doen.
Juni 2022
Zoals de afgelopen jaren, wordt er ongeveer om het halfjaar bloed genomen bij Lilly, zo ook in juni 2022. Uit dit bloedonderzoek kwamen een aantal dingen uit: verminderde leverwaarden (zoals al 4 jaar eigenlijk), ongeveer 77000 witte bloedcellen (weer meer dan vorige keer, maar minder dan de 110 000 die ze oorspronkelijk in 2018 had) en een (klein) tekort aan rode bloedcellen. Ik staar me inmiddels niet meer blind op die leverwaarden en witte bloedcellen, maar dat tekort aan rode bloedcellen baarde me wel zorgen. Ik nam opnieuw contact op met Melissa en aan de hand van de bloedresultaten en de informatie die ik kon geven, werden opnieuw kruiden en druppels samengesteld.
September 2022
Op 1 september ben ik met Lilly (en Loes) naar de oogspecialist geweest in dierenkliniek Visdonk omdat ik nog eens een checkup wou. Toen ze mij in 2018 zeiden dat ze waarschijnlijk ooit volledig blind zou worden, leek mij dat niet mijn grootste zorg. Ze hebben mij bij de Bosdreef namelijk gezegd dat ze waarschijnlijk sneller zou sterven dan dat ze blind zou worden. Het enige wat ik moest doen, was telkens behandelen als er een actieve ontsteking zou zijn.
Nu we 4 jaar verder zijn en ze het nog zo goed doet, maak ik me plots wél weer meer zorgen over die ogen. Niet alleen zie ik de laatste maanden weer meer veranderen, ook besef ik dat haar levenskwaliteit als blinde pony wel aanzienlijk zal dalen. Ik geloof niet dat ze veel steun zou hebben van Loes, want dat is niet zo’n standvastige pony. Bij Beleño en Diyaz is ze heel voorzichtig geworden, dus daar ‘plakt’ ze ook niet aan. Bovendien was ik bang dat ze misschien pijn zou kunnen hebben door een verhoogde oogdruk, dus dat wou ik zeker laten nakijken.
Ze was allereerst weer de voorbeeldigste pony ooit tijdens het oogonderzoek! Ondanks de stress, stond ze braaf stil en konden we zelfs de echo van het oog doen zonder sedatie. Uit het eerste onderzoek kwam uit dat haar oogdruk niet verhoogd is en ik me geen zorgen moet maken over waanzinnige pijn. Ongemakkelijk zal het allemaal wel zijn, maar een pony met barstende hoofdpijn heb ik volgens de dierenarts dus gelukkig niet. Dat was ook mijn gevoel niet, maar het voelde fijn om het bevestigd te horen aangezien (zeker Shetjes) heel goed zijn in pijn verbergen.
Er waren verder geen actieve ontstekingen op de ogen te zien. De dierenarts gaf aan dat ze verder onderzoek moet doen, want Lilly is blijkbaar nog steeds de enige in Nederland en België die nog zo lang leeft met de diagnose leukemie. Ik stuurde haar alle bloedonderzoeken en verslagen van de afgelopen jaren door.
Afgelopen week kreeg ik meer informatie over het verdere opzoekingswerk over Lilly. Wat eerst en vooral héél verrassend is, is dat haar leverwaarden deze keer goed zijn! Dit is de eerste keer in 4 jaar tijd. Ook haar witte bloedcellen zijn op enkele weken gedaald naar 54000, wat echt al een groot verschil is met de 77000 van eind juni. Deze keer merk ik zichtbaar dat de kruiden haar echt helpen, ze is ook weer veel energieker dan enkele weken geleden. Na uitgebreid overleg met verschillende dierenartsen, humane oogspecialisten en internisten heeft de dierenarts me gisteren een hypothese voorgelegd over de ogen van Lilly.
Aangezien (een teveel aan) witte bloedcellen haarvaatjes kunnen doen verstoppen in het hele lichaam, gebeurt dit ook in de ogen. Bij mensen met chronische leukemie wordt dit blijkbaar ook gezien. De theorie is nu dat we dat proces 4 jaar geleden hebben gezien in de vorm van de witte vlekken. Mijn eigen dierenarts heeft destijds ook al dit vermoeden gehad. Die verstopte haarvaatjes zorgen dan weer voor andere problemen met de bloedtoevoer en de vochthuishouding, waardoor de cornea (het hoornvlies) beschadigt. Dat zien we bij Lilly in de vorm van littekenweefsel dat telkens verder over het oog heen trekt. Ze bevestigde opnieuw dat dit niet pijnlijk is, maar wél vervelend. Er zit namelijk een laagje over dat hoornvlies dat voortdurend schuurt als het ooglid erover komt.
Wat kunnen we er aan doen? Voor gezonde paarden met littekenweefsel op het oog bestaan blijkbaar technieken waarbij het hoornvlies weer proper wordt gemaakt en het lichaam zo hopelijk opnieuw een ‘mooi’ hoornvlies opbouwt. Dat is bij Lilly niet het geval, gezien ze geen gezonde pony is en haar immuunsysteem al overuren draait elders in haar lichaam. Echt ingrijpende ingrepen aan haar ogen zijn, gezien de leukemie, echt geen oplossing.
Wel sprak de dierenarts over een (nog redelijk experimentele) techniek. Door middel van bevriezing zouden ze ervoor kunnen zorgen dat het nog gezonde weefsel niet meer aangetast kan worden door het littekenweefsel. Zo zouden ze een grens kunnen trekken en zouden we haar ogen mogelijk wel kunnen stabiliseren. Dit zou geen fysiek ingrijpende behandeling zijn en zou haar zo weinig mogelijk ongemak opleveren. Het zou haar levenskwaliteit enorm kunnen verbeteren in de toekomst, want zo zouden we ervoor kunnen zorgen dat ze niet volledig blind wordt. Ik wacht nog op meer informatie hierover en als het haalbaar blijkt, dan zullen we dit zeker doen voor haar.
April 2024
Mei 2024
De afgelopen periode gaven we in totaal 2 chemokuren aan Lilly. Ik merkte gelukkig geen bijwerkingen, maar bloedresultaten wezen ook uit dat de chemo niet geholpen had.
Tijdens de eerste chemokuur moest ik tegelijkertijd een hoge dosis cortisone geven. Het bloedonderzoek na deze kuur was veelbelovend, want de witte bloedcellen waren wel degelijk gezakt.
Tijdens de tweede chemokuur, was de dosis cortisone veel lager terwijl de dosis chemopillen hetzelfde bleef. Het bloedonderzoek hierna was niet goed, de witte bloedcellen bleken weer gestegen. De conclusie: Het was de cortisone die de witte bloedcellen hadden doen dalen, niet de chemopillen.
We hebben daarom besloten om deze kuren niet meer te herhalen en de tijd verder te koesteren die we samen hebben.
Maart 2026
Dit wordt officieel de laatste update van dit blogbericht. Het komt er nu pas omdat ik er nu pas de moed en tijd voor vind.
We hebben afscheid genomen van Lilly op 29 juli 2025. Het is geen typfout, TWINTIGVIJVENTWINTIG. Waanzin!
Na de diagnose in 2018, heb ik ze nog bijna 6 jaar bij mij kunnen hebben. Het geheim? Geluk, een bikkelharde pony en mensen rondom mij die verder durfden te kijken dan wat op papier stond.
De bloedresultaten gingen de laatste jaren van Lilly’s leven op en af, maar nooit waren ze goed te noemen. Elke keer kwam er een melding vanuit het labo dat de patiënt in levensbedreigende toestand was.
Tijdens de consulten met Melissa van Holistic Healing Hands, namen we pony en bloedresultaten onder de loep. Had de milt het slecht? Dan gingen we deze ondersteunen. Weerstand te laag? Dan speelden we hierop in. Op die manier heb ik Lilly een hele tijd met een minimum aan klinische symptomen kunnen houden.
De laatste winter kwam Lilly slecht uit. Eind januari was ik ervan overtuigd dat ik haar moest laten inslapen. Uit het bloedonderzoek bleek dat de hoeveelheid rode bloedcellen aanzienlijk verlaagd was en dat was te merken. Ze zag er niet comfortabel uit, was heel suffig en ook haar ademhalingsfrequentie was te hoog. Logisch, want de rode bloedcellen die normaal zuurstof moesten rondbrengen, konden dat niet meer optimaal doen.
In samenspraak met de dierenarts, startten we cortisone op om de witte bloedcellen te verlagen. Maar hoe we die rode bloedcellen omhoog konden krijgen? Daar was niet meteen een plan voor. Een supplement met veel ijzer was namelijk geen optie, gezien ze eigenlijk al te veel ijzer in haar bloed had.
Bij het afhalen van de cortisone bij onze vaste apotheker, vertelde ik over Lilly. Mijn apothekeres vroeg of ik geen rode bieten kon voeren, want dat zij regelmatig een supplement verkocht op basis van rode bieten voor mensen tegen hoogteziekte. Het proberen waard.
En OF HET HET WAARD WAS! De cortisone in combinatie met (veel) rode bieten per dag, zorgde voor een mega opleving! Op een week tijd fleurde ze volledig op. De cortisone kon zelfs weer een beetje omlaag en elke dag gewonnen was eentje erbij. En Lilly heb ik nooit horen klagen over die rode bieten, want die lustte ze wel!
Zo heeft ze nog lekker genoten van de lente en ook een deel van de zomer. Het ging eigenlijk redelijk goed, tot ze eind juli evenwichtsproblemen kreeg.
Herinneren jullie je nog de PPID diagnose? Het vermoeden was dat ze nu last had van een tumor in haar hersenen die ergens aan het duwen was. Mijn dierenarts was resoluut: Lilly heeft veel pijn en dit kunnen we enkel met zware cortisone en pijnstillers nog een paar dagen rekken.
Dat was voor mij de bevestiging dat het tijd was om afscheid te nemen. Pijn en geen uitzicht op herstel, ik heb geen seconde getwijfeld.
Lilly is zacht ingeslapen op de weide in een heerlijk avondzonnetje met rode lippen van de bietjes en grasjes tussen haar tanden. Loes en de jongens hebben nog de kans gekregen om afscheid te nemen van haar.
Dankwoord
Mijn dank is ontzettend groot dat ik Lilly zolang bij mij heb kunnen houden. De afgelopen jaren heb ik contact gehad met verschillende mensen die mij gevonden hebben via mijn blogpost, en zij hebben allemaal veel vroeger afscheid moeten nemen. Ik had er in 2018 nooit van kunnen dromen om haar nog bijna 6 jaar langer te hebben.
Dit was nooit mogelijk geweest zonder de hulp, durf en creativiteit van zoveel deskundige en gepassioneerde mensen rondom ons.
In eerste instantie wil ik mijn eigen dierenartsen Katrien en de collega’s van Dierenartsen Noord bedanken voor de opvolging en om ‘out of the box’ te denken. Katrien stuurde me na de diagnose 4 jaar geleden door naar Den Hoek in Nederland. Ik besef dat niet alle traditionele dierenartsen zo open staan voor alternatieve geneeswijzen dan zij. Verder wil ik ook Chantal Rijckhof bedanken van Den Hoek, want zij heeft ons gedurende 2 jaar heel goed geholpen.
Ook 1000x danku aan Melissa van Holistic Healing Hands, want dankzij haar kruidenkuren en gemmo’s heb ik al zoveel waanzinnig goede dingen bij (mijn) dieren gezien.
Ook dank aan Els van den Berg van dierenkliniek Visdonk en de proffen in Gent om zich zo in de case van Lilly vast te bijten en verder onderzoek te doen.
Dank aan onze lieve apothekeres die over rode bieten begon.
Verder ook danku aan alle andere mensen die tijdens de afgelopen jaren op een bepaalde manier meegeholpen hebben om Lilly te verzorgen.
Slot
Als Lilly nog 10 jaar geleefd had, was onze tijd samen nog te kort geweest. Ze is uiteindelijk ongeveer 20 jaar oud geworden, wat nog te jong is voor een Shetlander. Maar ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik haar – tegen alle verwachtingen in – nog zolang bij mij heb kunnen hebben.
Liefs
Jolien
Disclaimer: Wat ik hierboven beschrijf aan behandelingen en diagnoses, zijn specifiek voor onze situatie van toepassing en steeds gegeven en gesteld door professionele dierenartsen en behandelaars. Hoezeer ik ook hoop dat ik met dit blogbericht andere mensen en paarden kan helpen, kan ik niet aansprakelijk gesteld worden voor misverstanden of foute diagnoses door bovenstaande informatie. Overleg steeds met je dierenartsen en specialisten vooraleer over te gaan op behandelingen of acties.
